Mój brak perfekcji doprowadza mnie do agonii, albowiem pomyłki, brak sumienności są dla mnie jak złowrogie znaki, które ciemiężą mnie swym ciężarem, pozostawiając suchy smak porażki. Mam ochotę zapaść w sen i obudzić się naładowana pełna energii. Bez krążących niesfornych myśli w mojej potylicy, aczkolwiek w tej chwili sen wydaje się być nieobecny. Moje oczy otwierają się tak szybko jak się zamknęły. Niedługo wpadnę w mechanizm, jednak narazie nie stoję na krawędzi i nie tracę kontroli na wszystkim, nie licząc mojej ubogiej perfekcji. Wciąż czuje w kościach sól. Każda nieścisłość to jest jak cios poniżej pasa. Aliście muszę przestać zaprzątać sobie głowę i dopuść myśl, iż t a k i e rzeczy się zdarzają.
Lila
